Waarom word je tijdens het schrijven altijd afgeleid?

Concentratie. Focus je alleen op de volgende zin. Nee, ik heb het niet tegen jou als lezer, maar tegen mezelf. Waarom is het voor de meeste journalisten, wetenschappers, of studenten zo moeilijk om te gaan zitten en (verder) te schrijven? Hoe komt het dat je telkens weer even toegeeft aan de verleiding om te kijken naar je mail, te zoeken naar nieuwe muziek op Spotify of gewoon ‘even’ een spelletje te doen?

Megan McCardle, journalist van het Amerikaanse tijdschrift The Atlantic, schreef hierover een uitgebreide analyse (die ik overigens niet helemaal uit heb gelezen omdat ik halverwege werd afgeleid en aan deze blog begon). McCardle zoekt een verklaring in de luiheid van schrijvers. Op school kregen zij altijd de beste en hoge cijfers voor Engels en hoefden zij zich nauwelijks in te spannen. Nu moet dat wel: je concurreert immers met schrijvers over de hele wereld die ook allemaal uitblonken in Engels. (Of Nederlands, Duits, Frans etc…) Vervolgens is de druk veel groter en blokkeer je.

McCardle: “As long as you have not written that article, that speech, that novel, it could still be good. Before you take to the keys, you are Proust and Oscar Wilde and George Orwell all rolled up into one delicious package.” Zolang je niet per se hoeft te schrijven doordat de deadline ‘ergens’ in de toekomst ligt, kun je fantaseren over hoe goed je schrijfsel gaat worden. Je hebt immers nog een blanco document. Pas wanneer je begint met de eerste zin, ga je andere mogelijke openingszinnen uitsluiten en wordt je stuk (misschien) slechter. Daarom stel je dit begin liever zo lang mogelijk uit. Zolang je niet schrijft, heb je immers de perfecte verklaring voor een slechte scriptie: je bent nog bezig met de voorbereidingen.

De meeste schrijvers komen er uiteindelijk wel overheen. Ze moeten wel: de angst om helemaal geen artikel af te hebben wordt uiteindelijk groter dan de angst om iets slechts te schrijven. Toch vraag ik me af of de analyse van McCardle alleen opgaat voor schrijvers. Wie heeft er nou geen last van uitstelgedrag omdat je weet/vermoedt dat je werk uiteindelijk toch wel af komt en je liever nog even verder droomt?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *