Fragment ‘Voor het interview’

Foto: Flickr.com, CC-licentie, Lollyman

In het juli-nummer van literair tijdschrift Tirade verschijnt een kort verhaal van mij, getiteld ‘Voor het interview’. Bestellen kan via de webshop van Tirade. Hieronder een fragment.

Het zwarte silhouet is bijna weggevaagd. Alleen met veel moeite herken je er nog een logo in: een poppetje, met twee benen en één uitgestrekte arm boven een U-vormig raster dat je aanmoedigt je afval weg te gooien.

Je kunt op talloze manieren kleur verliezen, maar meestal het begint met iemand die jou niet meer zo aantrekkelijk vindt als eerst. Dat is het gebruikelijke recept voor wanorde. Je ziet hier het resultaat: frietbakjes en papieren zakken van snackbar ‘Calimero’ die tussen de halve liter blikken bier en ondefinieerbare stukjes plastic door het park slingeren. Alleen maar omdat voorbijgangers weigeren naar de prullenbak toe te lopen. Alleen maar omdat zij hun afval liever met de hele wereld delen.

Ooit was de prullenbak citroengeel, maar nu raakt hij besmeurd met vegen. Vegen van wat? Ik denk van dingen die hij van een afstand krijgt toegeworpen en vervolgens over de rand heen vallen. Hoe meer het logo opgaat in de zwarte vegen vuil, hoe zachter de aanmoediging van het silhouet klinkt en hoe meer afval door het park zwerft. Waarschijnlijk eindigt het verhaal met een gemeentebusje dat voor komt rijden om de prullenbak zelf op te halen en weg te gooien.

‘Ja, kijk eens deze kant op!’

Ik draai mijn gezicht om en lach. De fotograaf schiet en doet een paar stappen opzij. Hij glijdt bijna uit over de eikeltjes op het gras, maar weet toch zijn evenwicht te bewaren.

 De cover van de volgende Elle moet worden opgesierd met een foto van mijn silhouet op dit bankje, terwijl oranje-gele eikenboombladeren de achtergrond kleuren. Het herfstnummer belooft een interview met ‘de enige actrice die kan vertellen hoe het is om in de voetsporen van een jazzlegende te treden’. Ik heb nog steeds geen idee wat ik straks op die vraag moet antwoorden.

‘Wacht even, het licht valt niet helemaal goed.’

Journalisten durven mij alles te vragen, behalve of ik bang ben voor de dood. Eerst kon ik dat nog wel begrijpen. De dood komt pas later. Eerst volgen er momenten die zich een geruststellend aantal keer zullen herhalen. De eerste keer dat de favoriet wint, de eerste keer dat jij de favoriet bent, de eerste keer dat de favoriet niet wint.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.