Op M.’s ontwikkelformulier dat we van de kinderopvang meekrijgen staat dat hij ‘plezier heeft in rennen en spelen (buiten)’.
Ik vraag mij al een week af waarom buiten tussen haakjes staat: wij stimuleren hem juist om ook binnen tegen een bal te trappen in de hoop dat hij zo eerder wordt toegelaten tot de jeugdopleiding van Ajax.
Ook onvermeld in zijn scoutingsrapport blijft dat zijn voetbaltechniek steeds verfijnder wordt. Een half jaar geleden trapte hij alleen tegen een bal aan, nu kan hij hem aannemen, voor zich uit tikken en vervolgens hard uithalen. Voor zover er scoutingsrapporten bestaan van peuters van twee jaar en één week oud, ligt hij op schema.
Helaas heeft deze ontwikkeling ook schaduwkanten. Drie maanden riep hij enthousiast ‘DE PAPA’ als ik op het voetbalveldje tegenover ons huis zijn Takki-bal met 130 kilometer per uur in het doel schoot.
Wanneer ik dit nu doe, schreeuwt hij uit: ‘Nee, papa, nee!’
Alsof ik een middelmatige Ajax-coach ben die geen enkel verstand heeft van communiceren met zijn spelers om het beste uit hen te halen. Alsof M. door heeft dat ik eigenlijk alleen maar op zoek ben naar een publiek dat bewondering heeft voor mijn voetbalkunsten nu ik over enkele weken aan de verkeerde kant van de dertig zit.
Ik vrees dat beide gedachtes waar zijn.
